... zal yazılarından parçalar ... o yazıları yazdıran için ...
... “kendi(si)yle çatışmak” ... nasıl anlamalıyım bu ifadeyi ?.. zihnimde ilk beliren anlamıyla çatışmak, – her ne denli olumsuz bir tınıya sahip olsa da – insanın kendisiyle birlikte yaptığı önemli bir eylemmiş gibi geliyor bana ... özellikle de “ilerleme(k)” söz konusuysa; yeterli olmasa da gerekli olduğunu düşünüyorum çatışmanın ... kendisiyle çatışmayan bir insan için kendisi, bir “sorun” değildir artık ... “sorun” ... iyi; ama hangi “anlamda” ?.. [anlam, herşeydi ... Oruç Aruoba, İle, s.15] ...
... olası anlam 1:.. araştırılıp öğrenilmesi veya düşünülüp çözümlenmesi ve bir sonuca bağlanması gereken durum ...
... olası anlam 2:.. sıkıntı veren durum ...
!.. birinci durumun da sıkıntı verebilecek bir doğaya sahip olabilme olasılığı göz önünde bulundurularak 1.anlam, 2.anlama indirgenebilir; ama bu bağlamı göz önüne almayacağım ...
... yukarıdaki “sorun” sözcüğünü, 2. değil; ama 1. anlamda kullanıyorum ... bunu vurgulamak istiyorum; çünkü “kendisiyle çatışmayan bir insan için kendisi, bir sorun değildir artık” ifadesindeki “sorun” sözcüğüne farklı anlamlar yüklediğimizde ifadenin de anlamı değişiyor ...
... “sorun” sözcüğünü, 1.anlamda kullanarak diyorum ki ... kendisiyle çatışmayan bir insan için kendisi, bir “sorun” değildir artık ...
... ama biri, “sorun” sözcüğünü, 2.anlamıyla kullanarak şöyle diyebilir(di) :.. kendisiyle çatışan bir insan için kendisi bir sorun-dur ve bu, o insanın sorun-lu olduğuna bir kanıttır ...
... işte bu olası karmaşanın önüne geçmek için anlamlar arasındaki ayrımın altını çizmek istedim ...
... Aristoteles, Metafizik’te, “varlık olarak varlık nedir?” sorusunun yanıtını araştırırken, insanı bu yanıtı aramaya iten güdü kaynağı olarak, harikulade bir kavram ortaya koyar :..
aporia ...
... aporia, karşılarında şaşkınlığa düştüğümüz, kafamızın karıştığı, onları anlamaya çalıştığımız “problem”leri ifade eder ... işte evren, böyle “aporia”la doludur ve “varlık olarak varlık” onların en başında gelir ... insanın aporia-lar karşısında düştüğü durum (aporiai), onu sorular sormaya ve yanıtlar bulmaya iter ... ve şimdi – bana göre – bir insan için en temel bir aporia olarak onun (insanın) kendisi de alınabilir ...
... “sorun” sözcüğünü birinci anlamıyla ele alıp, oradan problem kavramına, oradan da aporia-ya geçince, insanın, kendisini bir sorun olarak ele almasını ve kendisiyle çatışmasını neden önemsediğimi anlatabilirim sanırım ... gerek kendi içimizde, gerekse kendi dışımızda ilerlemenin yolu, kendi-içimizde-ikiye-bölünerek, diğer parçamızı bir aporia olarak ele almamızdan, onun karşısında düştüğümüz şaşkınlığı sorularla yenmeye çalışarak bir şeyleri anlamlandırmamızdan geçiyor sanki ... bu yolda, insanın diğer parçasıyla – yani – kendisiyle olan “çatışma”sını ise Herakletiosçu bir anlamda anlamak istiyorum :.. “çatışma”nın, her ne varsa, onun için özsel bir nitelik olduğunu düşünüyordu Herakleitos ... özsel, yani, olmazsa olmaz; o şeye anlamını veren bir nitelik olarak – insan ve kendisi bağlamında - çatışma ...
0 yorum:
Yorum Gönder